http://www.spgorno.ecom.net.pl/

linia1

 

korczak2 korczak3 korczak4 korczak5

 

linia1

 

rok Korczaka

 

Dnia 9 czerwca 2011 roku odbyła się uroczystość nadania Szkole Podstawowej w Górnie imienia Janusza Korczaka.

Pomysł nadania imienia naszej szkole zrodził się w przekonaniu, że warto i trzeba wskazywać młodemu pokoleniu osobowości, które przykładem własnego życia, działalności,  a przede wszystkim charakteru  i wyznawanego systemu wartości dostarczają najlepszych wzorców do naśladowania i stanowią życiowy drogowskaz. Takim autorytetem - zarówno dla uczniów, nauczycieli, jak i rodziców – jest bez wątpienia Janusz Korczak. To postać, która skupia w sobie najcenniejsze wartości, m.in.: bezgraniczną miłość do dzieci, poświęcenie, oddanie, poszanowanie godności ludzkiej, odpowiedzialność za drugiego człowieka i za podejmowaną pracę, patriotyzm, tolerancję, humanitaryzm. Te wartości chcemy wcielać w pracy dydaktycznej i wychowawczej naszej szkoły.

 

Sylwetka Patrona Szkoły

Życie i działalność: Właściwie Henryk Goldszmit, pseudonim Stary Doktor, Hen-Ryk, Janusz Korczak. Urodził się w rodzinie pochodzenia żydowskiego 22 lipca 1878 r. lub 1879 r. w Warszawie, zmarł 5 lub 6 sierpnia 1942 r. w komorze gazowej obozu zagłady  w Treblince, dokąd dobrowolnie poszedł ze swoimi podopiecznymi z Domu Sierot. Polski pedagog, publicysta, pisarz, lekarz, działacz społeczny. Był uczniem warszawskiego gimnazjum. W 1904 r. zdobył  dyplom lekarza na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Podjął pracę w szpitalu dla dzieci w Warszawie. Wiedzę lekarską   uzupełniał na uniwersytetach w Berlinie i Paryżu. W latach 1912-1942 kierował Domem Sierot dla dzieci żydowskich. Współtworzył sierociniec Nasz Dom dla dzieci polskich. W placówkach tych realizowano autorski program wychowawczy Korczaka. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Kolonii Letnich, Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego, Towarzystwa „Pomoc dla Sierot”. Prowadził działalność w bezpłatnych czytelniach Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Współpracował z Oddziałem Towarzystwa Kultury Polskiej, prowadząc działalność oświatową w środowiskach robotniczych. Prowadził działania na rzecz praw dzieci, szczególnie bezdomnych i sierot. Prowadził programy radiowe dla dzieci, pisał dla nich teksty literackie. Zainicjował pierwsze pismo wydawane przez dzieci i dla dzieci. Pionier działań w dziedzinie resocjalizacji nieletnich, diagnozowania wychowawczego, opieki nad dzieckiem trudnym. Reprezentował dzieci w sądach. Wysiłki Korczaka zostały docenione przez ONZ w Deklaracji Praw Dziecka z 1989 r. UNESCO rok 1978 uznała rokiem Janusza Korczaka. Jan Paweł II uznał go za symbol prawdziwej religii i autorytet moralny, łączący ludzi ponad podziałami.


dzieci


Podstawowe założenia pedagogiki Janusza Korczaka:

  • Dziecko jest pełnowartościowym człowiekiem już od momentu narodzin, dlatego od początku swojego istnienia powinno być otaczane szacunkiem, który należny jest każdej osobie ludzkiej.
  • Dziecku należy się szacunek z faktu bycia osobą, bez względu na jego zalety, zasługi czy braki. Zawsze powinno być traktowane podmiotowo, nigdy przedmiotowo. Okazywać szacunek, to obdarzać dziecko prawem, pozwalać mu myśleć, oceniać, rozumieć swoiście świat, nie ograniczać, ale otwierać przed nim różne możliwości wyboru. Widzieć w dziecku człowieka, to mieć zaufanie do niego. Wychowawca to ktoś, kto stoi obok i delikatnie kieruje dziecko w stronę dobra, sprawiedliwości                      i miłości.
  • Dziecko w żadnym momencie swojego życia nie może być przedmiotem manipulacji ze strony świata dorosłych. Całe społeczeństwo dorosłych powinno być odpowiedzialne za warunki życia i prawidłowego rozwoju dziecka.
  • Dziecko ma swoje prawa: prawo do miłości, do szacunku, do godności, do posiadania własnych tajemnic, do samostanowienia o sobie, do własności, do rozwoju, do zabawy, do pracy, do sprawiedliwości, do opieki.
  • Wychowanie powinno być traktowane jako proces oparty na partnerstwie miedzy wychowawcą a wychowankiem. Partnerstwo to powinno opierać się wzajemnym zaufaniu. Dziecko powinno ufać wychowawcy, ale także wychowawca powinien posiadać zaufanie do dziecka, do jego umiejętności i rozsądku.
  • Interpersonalne relacje pomiędzy wychowawcą a wychowankiem powinny opierać się na pełnym porozumieniu obu stron, na wspólnym działaniu i na wspólnym podejmowaniu decyzji.
  • Należy poszukiwać i pogłębiać wiedzę o dziecku, potrzebne jest indywidualne podejście wychowawcy do każdego dziecka.

 

dzieci

Cytaty z Korczaka:

  • Dzieci! - dumne miejcie zamiary, górne miejcie marzenia i dążcie do sławy. Coś z tego zawsze się stanie.

  • Dziecko chce być dobre,
    jeżeli nie umie - naucz,
    jeżeli nie wie – wytłumacz,
    jeżeli nie może - pomóż"

  • Daj dzieciom dobrą dolę,daj wysiłkom ich pomoc,ich trudom błogosławieństwo.Nie najłatwiejszą prowadź ich drogą,ale najpiękniejszą.
  • Dzieci nie będą dopiero, ale już są ludźmi, a nie lalkami. Można przemówić do ich rozumu, odpowiedzą nam; przemówmy do ich serca - odczują nas.
  • Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat.
  • Dzieci nie są głupsze od dorosłych, tylko mają mniej doświadczenia.
  • Jestem nie po to, aby mnie kochali i podziwiali, ale po to, abym ja działał i kochał. Nie obowiązkiem otoczenia pomagać mnie, ale ja mam obowiązek troszczenia się o świat, o człowieka.
  • Nie takie ważne, żeby człowiek dużo wiedział, ale żeby dobrze wiedział, nie żeby umiał na pamięć, a żeby rozumiał, nie żeby go wszystko troszkę obchodziło, a żeby go coś naprawdę zajmowało.
  • Nie wolno zostawiać świata takim, jakim jest.
  • Nikomu nie życzę źle. Nie umiem. Nie wiem jak to się robi.
  • Zreformować świat - to znaczy zreformować wychowanie.
  • Z siłą i mocą poprowadziłem swoje życie, które było na pozór nieuporządkowane, samotne i obce. Za syna wybrałem ideę służenia dziecku i jego sprawie. Na pozór straciłem...
  • Dziecko małe, lekkie, mniej go jest. Musimy się pochylić, zniżyć ku niemu.
  • Być człowiekiem znaczy posiadać kryształową moralność, nieograniczoną tolerancyjność, do pasji posuniętą pracowitość, dążyć do ciągłego uzupełniania swego wykształcenia, pomagać innym.

dzieci


Inni o Korczaku:

Skromny w swych sądach o wszechświecie, głęboko  przywiązany do zasad etyki bez sankcji, ukazuje nam także zagadkę rzeczywiście nadludzkiej siły miłości. Korczak i Kolbe spotykają się z sobą, gdy dochodzi  do czynu, który możliwy jest tylko dzięki temu samemu tajemniczemu darowi miłości. /Czesław Miłosz/

Korczak wyzwalał prawdę już wprost obecnością swoją. Każdy w obcowaniu z nim stawał się sobą – był sobą. Czuło się całą małość frazesów, zakłamania i form nieistotnych. Tęskniło się wprost do tej prostoty i czystości myśli, którą niosły ludziom prócz smutku i zadumy, jego dziwne, dobre oczy. /Maria Grzegorzewska/

Nie był formalnie związany przez chrzest z Jezusem, ale ile z jego życia i śmierci możemy się uczyć my, chrześcijanie. / Jan Twardowski/

Janusz Korczak jest jednym z najserdeczniejszych Mędrców, którzy pokłonili się dziecku. /Jan Twardowski/

Moim świętym epoki pieców jest doktor Goldszmit. I jeśli mi się zdarzy zrobić coś niezłego, okazać trochę życzliwości bliźniemu albo napisać kilka ładnych słów lub zdań – zawsze mi się wtedy wydaje, że pomodliłem się do Starego Doktora. /Tadeusz Konwicki/

 

linia